Αρθρα

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.:

Τα ναρκωτικά είναι ένα πρόβλημα που τα τελευταία χρόνια πλήττει τις ανθρώπινες κοινωνίες, γιατί αφορά άμεσα τον άνθρωπο, ώς ψυχοσωματική οντότητα. Ο χριστιανισμός, ώς το τελειότερο σύστημα ζωής, ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για αυτή τη μάστιγα και προσπαθεί να ερμηνεύσει και να εντοπίσει τα αίτια που οδηγούν στην εξάπλωσή της.
Με βάση τις στατιστικές των τελευταίων χρόνων είναι αληθινό και πολύ τραγικό, το γεγονός ότι τα ναρκωτικά έχουν μπεί για τα καλά ακόμα και στα Δημοτικά Σχολεία της πατρίδας μας. Απο τις προσπάθειες των ερευνητών να αποδωθούν ευθύνες και να εντιοπισθούν τα αίτια, σήμερα ξέρουμε, ότι ο ακράτητος καταναλωτισμός, τα ανύπαρκτα σχεδόν κρατικά προγράμματα μέριμνας, η έλλειψη ηθικών αξιών και ιδανικών, η μοναξιά κατέχουν ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης. Αλλά, η ουσία του προβλήματος δεν βρίσκεται, όμως, τόσο στα παραπάνω, όσο στον τρόπο που ζούμε και αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα. Εχουν "νεκρωθεί" ουσιαστικά οι άνθρωποι σαν πνευματικοί άνθρωποι, ενδιαφέρονται μόνο για το σώμα και είναι εντελώς άδειοι.
Ο Χριστιανισμός γεμίζει αυτά τα κενά, δίνει ουσία στον άνθρωπο, σκοπό στην ζωή του και αντοχές. Η πίστη στον Κύριο Ιησού είναι η δύναμη που ασφαλίζει και ενισχύει την νεολαία μας. Ο Ιησούς Χριστός θυσιάστηκε για κάθε άνθρωπο που "έπεσε" απο την αμαρτία, έτσι θυσιάζεται και για τον ναρκωμανή και, η μητέρα Εκκλησία έχει ιδιαίτερη ευθύνη απέναντι σ' αυτά τα άτομα να συμβάλλει στην αντιμετώπισή τους απο την κοινωνία και στην προσπάθειά τους να επανενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο, μέσα απο τις ανάλογες θεραπευτικές κοινότητες και προγράμματα.

Τό σιτάρι καί τό ἄχυρον.

Ἡ ζωή τῶν πιστῶν ἔχει πειρασμούς, ἀπό τούς ὁποίους ἀποδεικνύεται ἡ ὡριμότητά τους, ὁ καταρτισμός τους καί τό γνήσιο ἐκκλησιαστικό φρόνημά τους. Μία μορφή πειρασμῶν εἶναι τά ποικίλα σκάνδαλα, τά ὁποῖα δημοσιεύονται καί ἐκταράσσουν τήν πνευματική ζωή μας. ᾽Επειδή τό θέμα αὐτό ἀνακύπτει συνεχῶς εἰς τήν ζωήν μας εἶναι ἀπαραίτητο νά γνωρίζουμε ὡς πιστοί, μέλη τοῦ ζωντανοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ποιές εἶναι οἱ θέσεις τοῦ Ἀρχηγοῦ καί τῆς Κεφαλῆς τῆς ᾽Εκκλησίας, δηλαδή τοῦ Κυρίου μας ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ ἐπ' αὐτοῦ.
Σκάνδαλον κατά τήν διδασκαλία τῆς ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἕνα γεγονός, τό ὁποῖο πράττει ἕνα μέλος τῆς ᾽Εκκλησίας παραβαίνων τίς ἔντολές τοῦ Θεοῦ. Αὐτό δέ τό γεγονός γίνεται ἀφορμή μερικοί πιστοί νά διακόπτουν τήν σχέση τους μέ τόν ἐπουράνιο Θεό καί Πατέρα, νά ἐξέρχονται τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητος καί νά καθίσταται ἐπισφαλής ἡ σωτηρία τους. Ἄρα τό σκάνδαλο γίνεται ἐμπόδιο στή σωτηρία κάποιων ἀδελφῶν τῶν ὁποίων ἡ συνείδηση εἶναι ἀσθενής ὡς πρός τήν πίστη καί τόν πνευματικό ἀγώνα.
Γι' αὐτό ἀκριβῶς τό σοβαρό λόγο ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε τά ἑξῆς:
α) ῾Ως πρός τά σκάνδαλα εἶπεν, ὅτι εἶναι ἀναμενόμενα εἰς τήν ζωή μας καί τήν κοινωνία μας. ᾽Επειδή ἀκριβῶς ζοῦμε μέσα στόν κόσμο, ὁ ὁποῖος κεῖται «ἐν τῷ πονηρῷ». Ἐπί λέξει δέ οἱ λόγοι του εἶναι αὐτοί, «Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μή ἐλθεῖν τά σκάνδαλα». Εἶναι δηλαδή «ἀδύνατον νά μήν ἔρθουν τά σκάνδαλα και οἱ πειρασμοί» (Λουκᾶ ιζ' Ι). ῾Ο Κύριος λοιπόν μᾶς προειδοποίησε, ὅτι εἰς τήν ἱστορική πορεία μας ἐντός τοῦ κόσμου θά μᾶς δοθοῦν ἀφορμές γιά νά σκανδαλισθοῦμε. Αὐτό δέν μποροῦμε νά τό ἀποφύγουμε. ῾Ο διάβολος, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει νά κλονίσει τήν πίστη μας θά δημιουργήσει σκάνδαλα.
β) ῾Ως πρός τό αἴτιον τοῦ σκανδάλου, τόν σκανδαλοποιόν ὁ Κύριος εἶπε, ὅτι ἡ εὐθύνη του εἶναι πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη πού «τόν συμφέρει περισσότερο νά κρεμασθεῖ, γύρω ἀπό τόν λαιμό του μυλόπετρα και μέ αὐτή νά ριφθῆ είς τήν θάλασσαν, παρά νά παρασύρει εἰς τήν ἁμαρτιαν καί τήν ἀπιστία ἕναν ἀπό αὐτούς τούς ταπεινούς καί ἁπλούς, πού πιστεύουν είς ἐμέ» (Λουκᾶ ιζ' 2). Εἶναι δέ γνωστά τά κυριακά λόγια «οὐαί τῷ ἀνθρώπω ἐκείνῳ δι’ οὐ τό σκάνδαλον ἔρχεται (Ματθαίου ιη' 7).
Βλέπετε ὅτι ὅποιος γίνεται ἀφορμή, κληρικός ἤ λαϊκός, ἕνας ἄνθρωπος νά χάσει τήν φυχή του εὑρίσκεται ἔνοχος ἐνώπιον τοῦ σταυρωθέντος Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐσταυρώθη διά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας.
Καί θά πρέπει νά είμαστε ὅλοι προσεκτικοί στή ζωή μας. Συνήθως οἱ πολλοί περιορίζουν τήν εὐθύνη τοῦ σκανδαλισμοῦ μόνο στούς κληρικούς. ᾽Αλλά δέν σκανδαλίζουν μόνο αὐτοί. Προσεκτικοί πρέπει νά εἴμαστε ὅλοι, μικροί καί μεγάλοι, ἄνδρες καί γυναῖκες, νέοι καί ἡλικιωμένοι, γονεῖς καί δάσκαλοι, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, οἱ πάντες. Οὐδείς ἐξαιρεῖται αὐτῆς τῆς εὐθύνης καί τῶν συνεπειῶν τοῦ σκανδαλισμοῦ. Ἐπίσης πρέπει νά προσέχουμε διότι ὁ σκανδαλισμός εἶναι δυνατόν νά προκαλεῖται ἀπό πολλές αἰτίες καί ἀφορμές. Αὐτό ἔκανε τόν μεγάλο ἀθλητή τῆς χριστιανικῆς ζωῆς τόν ᾽Απόστολο Παῦλο νά γράφει πρός τούς Κορινθίους Α' θ' 12, ὅτι δέν ἔχρησιμοποίησε τά δικαιώματα πού εἶχε ὡς ἐκ τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματός του καί ὑπέφερεν κάθε εἴδους στερήσεις, διά νά μή παρεμβάλει οὐδέ τό παραμικρόν ἐμπόδιο εἰς τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Οἱ χριστιανοί ἀναστατώνονται, ὅταν γίνεται γνωστό ἕνα σκάνδαλο τῶν κληρικῶν καί ἐγκαταλείπουν τήν πίστη καί τήν ἐκκλησία. ῾Η δέ ὑποκρισία τῶν περισσοτέρων ἕγκειται εἰς τό ὅτι ἐνῶ καταφέρονται μετά δριμύτητος ἐναντίον των ἀνέχονται καί δέν ἐνοχλοῦνται ἐξ ἴσου ἀπό τά σοβαρά σκάνδαλα ἀρχόντων προσώπων ἔν ὑπεροχῇ ὄντων καί ἄλλων διακεκριμένων προσωπικοτήτων. Κάποτε οἱ αὐστηροί καί στενόκαρδοι Ἰουδαῖοι συνέλαβαν μοιχαλίδα γυναίκα ἐπ' αὐτοφώρῳ. Τήν προσήγαγον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καί τοῦ ζήτησαν νά τήν δικάσει. Ὁ ἰουδαϊκός νόμος προέβλεπε τήν ποινή τοῦ θανάτου διά λιθοβολισμοῦ εἰς τήν ποιήσασα μοιχεία. Αὐτοί δέ ἤκουσαν τόν Κύριο νά τούς λέγει: «Ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω τόν λίθον ἐπ᾽ αὐτήν» (᾽Ιωάν. η' 9). Εἶναι δέ πολύ διδακτική καί ἀποκαλυπτική τῶν ἠθῶν μας ἡ συνέχεια αὐτῆς τῆς ἱστορίας. Γράφει ὁ Εὐαγγελιστής ᾽Ιωάννης, ὅτι: «῞Οταν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι ἤκουσαν τούς λόγους αὐτούς και ἐπειδή ἠλέγχοντο ἀπό τήν συνείδησή τους, διότι δέν ἦσαν ἀναμάρτητοι, ἤρχισαν νά φεύγουν ἕνας-ἕνας ἀρχίσαντες ἀπό τούς γεροντότερους μέχρι τῶν τελευταίων. Και ἔτσι ἔμεινε μονάχος ὁ Ἰησοῦς και ἡ γυναίκα ἔστεκεν ἐν μέσῳ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, πού ἤκουαν τήν διδασκαλια του, Ἐσήκωσε δέ τότε τήν κεφαλήν του ὁ ᾽Ιησοῦς καί εἶπε:
«Γυναίκα, ποῦ είναι οἱ κατήγοροί σου; Κανείς δέν σέ κατέκρινε ὡς ἀξίαν τιμωρίας;» Αὐτή δέ εἶπε: «Κανένας Κύριε». Εἶπε δέ πρός αὐτήν ὁ ᾽Ιησοῦς: «Οὔτε ἐγώ, πού εἶμαι ἀναμάρτητος και μπορῶ νά ρίψω τόν πρῶτον λίθον κατά σοῦ, δέν σέ καταδικάζω. Πήγαινε καί ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς μή ἁμαρτάνεις πλέον». Αὐτή φαίνεται ἡ ἀντιμετώπιση ὤθησε τόν Παῦλο νά γράψει πρός τούς Κορινθίους νά δείξουν ἐπιείκια καί ἀγάπη πρός ἕνα αἱμομίκτη τόν ὁποῖο ἀφοῦ προηγουμένως ἐπέπληξαν αὐστηρῶς ἐν συνεχείᾳ καλοῦνται νά ἐπιδείξουν ἀντίθετη πρός τήν ἐπίπληξιν συμπεριφοράν. Τούς γράφει: «Πρέπει μᾶλλον ἐσεῖς νά τοῦ δώσετε τώρα χάρη καί συγγνώμη και νά τόν παρηγορήσετε, μήπως ἕνεκα τῆς ὑπερβολικῆς λύπης ἀπελπισθεῖ οὗτος καί τόν καταπιεῖ ὁ διάβολος». (Β' β' 7-Β).
γ) ῾Ως πρός τούς εὐκόλως σκανδαλιζόμενους εἶναι ἐξίσου αὐστηρός ὁ Κύριος. ᾽Επεσήμανε, ὅτι ὅποιος σκανδαλίζεται ἔχει καί ὁ ἴδιος προσωπική εὐθύνη τοῦ σκανδαλισμοῦ του. Δέν εῖναι ἀμέτοχος, διότι θά ἔπρεπε νά ἔχει σταθερή καί ἑδραίαν πίστη ὥστε νά μήν ταράσσεται, νά μήν ἀμφιβάλλει, νά μή διακόπτει τήν σχέση του μέ τό Θεό, νά μήν παρασύρεται στήν ἁμαρτία, νά μή χωρίζεται ἀπό τήν ἐκκλησία, νά μήν ἐγκαταλείπει τόν πνευματικό ἀγῶνα. Οὐδείς λοὶπόν ἄμοιρος εὐθυνῶν. Γι' αὐτό καί ὁ Κύριος συνεβούλευσε, ὅποιος εἶναι ἐπιρρεπής σέ σκανδαλισμό νά λαμβάνει μόνος του τά ἀπαραίτητα πνευματικά μέτρα προστασίας του. ῎Ιδετε τή σχετική διδασκαλία Ματθαίου ιη' Β-9.
Εἶναι ἐπίσης διδακτικότερος γιά τό θέμα μας ὁ διάλογος τοῦ Χριστοῦ μέ τόν ᾽Απόστολο Πέτρο τό βράδυ τοῦ μυστικοῦ δείπνου. ῾Ο Κύριος ἀπευθύνεται πρός τόν Πέτρο καί τοῦ λέγει: «Σίμων, Σίμων ἰδού ὁ σατανᾶς ἐζήτησε νά σᾶς ταράξει καί νά σᾶς κλονίσει, ὅπως κοσκινίζεται καί σείεται τό σιτάρι μέσα εἰς τό κόσκινο. Ἐγώ ὅμως προσηυχήθην ὑπέρ σοῦ και παρεκάλεσα νά μή χάσεις τήν πίστη σου» (Λουκᾶ κβ' 3 Ι -32).
Τά σκάνδαλα λοιπόν εἶναι τό κόσκινο μέσα στό ὁποῖο κοσκινιζόμαστε ὅλοι. Κι ὅσοι εἶναι ἄχυρο πέφτουν καί φεύγουν ἀπό τήν ἐκκλησία, ὅσοι εἶναι κόκκοι σίτου, μένουν καί εὐδοκιμοῦν. Γι' αὐτό δέν πρέπει νά παρασυρόμαστε στήν ἀπιστία καί τήν ἁμαρτία ἀπό τά ποικίλα σκάνδαλα.
Ὁ Κύριος μας εἶπε: «Εἶναι μακάριος ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέν θά σκανδαλισθεῖ» (Λουκᾶ ζ' 23).


Ο ΕΓΩΪΣΜΟΣ

Μάς λέγουν οι πατέρες τής εκκλησίας ότι ρίζα κάθε αμαρτίας είναι ο εγωϊσμός. Ο άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος τήν ονομάζει βασίλισσα όλων τών αμαρτιών.
Όσο πιό πολύ υπερηφανευόμαστε, όσο πιό πολύ κυνηγάμε τή δόξα καί τόν έπαινο καί τήν τιμή, τόσο πιό τιποτένιοι εμαστε ενώπιον τού Κυρίου, ο οποίος «αντιτάσσεται στούς υπερήφανους, ενώ στούς ταπεινούς δίνει τή χάρη του» (Παροιμ. 3,34).
Ο εγωϊσμός είναι τό εμπόδιο όλων τών αγαθών καί η αιτία όλων τών παραπτωμάτων. Γιά τή θεραπεία τού εγωϊσμού παραχωρεί ο Θεός καί πέφτομε σέ άλλες μεγάλες αμαρτίες, πράγμα πού δέν θά επέτρεπε ο πάνσοφος Γιατρός τών ψυχών μας, άν αυτός δέν ήταν η χειρότερη απ’ όλες. Έτσι, όταν ο βασιλιάς Δαβίδ καυχήθηκε – όπως δείχνουν τά λόγια του, «εγώ, βυθισμένος στά πλούσια υλικά αγαθά, είπα: «Δέν θά μετακινηθώ ποτέ από τούτη τήν ευτυχία»» (Ψαλμ. 29,7) – Ο Κύριος, γιά νά τόν θεραπεύσει, τόν άφησε κι’ έπεσε σέ μοιχεία καί φόνο. Όπως καί ο άγιος Πέτρος υπερηφανεύτηκε όταν ο Χριστός είπε στούς αποστόλους ότι όλοι θά χάσουν τήν εμπιστοσύνη τους σ’ Αυτόν καί θά διασκορπιστούν, κι’ εκείνος μέ αυτοπεποίθηση βεβαίωσε: «Κι’ άν όλοι χάσουν τήν εμπιστοσύνη τους σ’ Εσένα, εγώ όμως όχι» (Μαρκ. 14,29). Γιά τήν έπαρσή του εκείνη, o Κύριος παρεχώρησε νά Τόν αρνηθεί τρείς φορές, κι’ έτσι νά ταπεινωθεί, νά κλάψει καί νά μετανοήσει (Μαρκ. 14,66-72).
Αλλά καί τόσοι μεγάλοι ασκητές τής ερήμου, πού έδιωχναν από τούς ανθρώπους τά δαιμόνια, πού έκαναν σημεία καί τέρατα, έπεσαν μέ θεία παραχώρηση σέ βαριά παραπτώματα, ακόμα καί σέ φόνους καί σέ πορνείες, όπως διαβάζουμε στό Γεροντικό, στό Λαυσαϊκό, στά Συναξάρια καί σέ άλλα πατερικά βιβλία. Ακόμη καί συκοφαντίες καί δυστυχίες καί βάσανα πολλά βρίσκουν συχνά τόν άνθρωπο, ακόμα καί σωματικές αρρώστιες, γιά νά τόν λυτρώσουν από τήν έπαρση. Είναι σαφής η μαρτυρία τού αποστ. Παύλου: «Ο Θεός μού έδωσε ένα αγκάθι στό σώμα μου, έναν υπηρέτη τού σατανά νά μέ ταλαιπωρεί, ώστε νά μήν υπερηφανεύομαι» (Β’ Κορ. 12,7).
Τό γεγονός, λοιπόν, ότι ο Θεός επιτρέπει νά βρούν τόν άνθρωπο τέτοιες συμφορές γιά νά τσακιστεί η σκληροτράχηλη υπερηφάνειά του, φανερώνει πώς αυτή είναι τό μεγαλύτερο, τό χειρότερο πάθος. Καί δέν είναι μόνο τό χειρότερο, μά καί τό πιό γερά ριζωμένο μέσα μας. Γι’ αυτό, όταν μέ αγώνα σκληρό καί μέ τή χάρη τού Θεού οι αρετές νικήσουν τίς κακίες καί διώξουν από τήν ψυχή όλα τά ελαττώματα, μόνο η υπερηφάνεια μένει ανυπότακτη καί επιμένει νά πολεμάει τόν άνθρωπο ως τό θάνατό του. Αυτό έπαθε ο φαρισαίος εκείνος τής παραβολής, πού κατόρθωσε πολλές αρετές, καί έχοντας υπερήφανη πεποίθηση στήν ευσέβειά του, κατακρίθηκε ο ταλαίπωρος (Λουκ. 18,9-19).

Αλλά γιατί, αλήθεια υπερηφανευόμαστε καί καμαρώνομε καί εξουθενώνομε τούς άλλους ανθρώπους, πού νομίζομε πώς είναι τάχα κατώτεροί μας; Γιά τή σοφία μας; Γιά τήν αρετή μας; Γιά τά πλούτη μας; Γιά τήν oμορφιά μας; Όλ’ αυτά όμως, καί όσα άλλα έχομε, δέν είναι παρά ευεργετήματα καί δώρα τού Θεού, γιά τά οποία θά δώσομε λόγο τήν ημέρα τής Κρίσεως. Όσο πιό χαρισματούχοι εμαστε, τόσο πιό αυστηρά θά κριθούμε. Έτσι, άν στή ζωή αυτή αξιωθήκαμε νά έχομε περισσότερα αγαθά από τούς άλλους ανθρώπους, αγαθά υλικά ή πνευματικά, οφείλουμε νά ταπεινωνόμαστε πιό πολύ καί νά ευγνωμονούμε τό Θεό πού μάς ευεργέτησε.
Μόνο οι αμαρτίες καί οι πτώσεις είναι δικές μας. Άν θέλομε γι’ αυτές νά καυχιώμαστε, δείχνομε τήν αφροσύνη καί τήν αγνωσία μας. Άν εμαστε όμως λογικοί άνθρωποι, θά βλέπομε τήν αναξιότητα καί τήν αθλιότητά μας, καί θά συντριβόμεθα ταπεινωμένοι.
Άς μήν ξεχνάμε επίσης, πώς ο εγωϊστής όχι μόνο στήν άλλη ζωή κολάζεται, μά καί στήν παρούσα μισείται από τούς ανθρώπους. Γιατί δέν υπάρχει πιό αντιπαθητικός άνθρωπος απ’ αυτόν. Αλλά καί ο διος είναι συνεχώς ανήσυχος. Πασχίζει νά προβληθεί καί νά συγκεντρώνει επάνω του τήν προσοχή καί τό ενδιαφέρον τού κόσμου. Άν δέν τόν τιμήσουν, ταράζεται καί θλίβεται. Βρίσκεται συχνά σέ φιλονικίες και διαμάχες μέ τούς ομοίους του, πού ζηλεύουν ο ένας τόν άλλο. Ζητάει όλο καί μεγαλύτερη δόξα.
Αντίθετα τόν ταπεινό όλοι τόν αγαπούν, ακόμα κι’ άν έχει άλλα ελαττώματα. Αυτός νικάει τόν κακό μέ τήν υπομονή, τόν oργίλο μέ τήν πραότητα, τόν εγωϊστή μέ τήν ταπείνωση.
Ο Θεός υψώνει εκείνους πού ταπεινώνονται, όχι εκείνους πού ποθούν τά μεγαλεία. Ύψωσε τόν Ιακώβ πάνω από τόν Ησαύ (Γεν. 27-28), τόν Ιωσήφ πάνω από τούς αδελφούς του (Γεν. 37-41), τόν τελώνη πάνω από τόν Φαρισαίο (Λουκ. 18,14), τόν φτωχό Λάζαρο πάνω από τόν πλούσιο (Λουκ. 16,19-31). Κατεξοχήν όμως ύψωσε ο Θεός Πατέρας τόν Μονογενή Υιό καί Λόγο Του, τόν Κύριό μας Ιησού Χριστό, πού ταπεινώθηκε εκούσια πιό πολύ από κάθε άνθρωπο. Θεός αθάνατος καί παντοδύναμος καί ανενδεής Εκείνος, καταδέχθηκε νά εναθρωπήσει μέ άκρα ταπείνωση, νά γεννηθεί σέ σπήλαιο, νά σπαργανωθεί σέ φάτνη αλόγων ζώων, νά ζήσει μέσα στή φτώχεια καί τήν αφάνεια, νά καταφρονηθεί, νά νίψει τά πόδια τών μαθητών Του, νά χλευαστεί, νά μαστιγωθεί, καί τελικά νά υποστεί, όντας ολότελα αθώος, τόν μαρτυρικό σταυρικό θάνατο, καί όλ’ αυτά γιά μάς τούς ένοχους καί αμαρτωλούς, γιά τή σωτηρία καί τή λύτρωσή μας.
Άς μιμηθούμε τόν Κύριό μας, νά μισήσουμε τόν εγωϊσμό καί νά ποθήσουμε τήν ταπείνωση. Νά επιδιώκομε τή συναναστροφή μέ ανθρώπους άσημους καί ταπεινούς, καί νά μή μεγαλοπιανόμαστε. Πάντοτε νά ζητάμε τήν τελευταία θέση. Στήν ενδυμασία, στή διατροφή, σ’ όλες τίς ανάγκες τού σώματος, νά αποφεύγομε τά περιττά καί εξεζητημένα. Μόνο τά απαραίτητα νά έχομε. Καί γενικά, όσο μπορούμε, νά μιμούμεθα πάντοτε τόν Κύριο, τήν Παναγία καί τούς αγίους, πού πολιτεύθηκαν μέ βαθειά ταπείνωση. Γιατί, όπως τά καρπερά δένδρα, όσο περισσότερο είναι φοφτωμένα μέ καρπούς, τόσο χαμηλότερα κλίνουν πρός τή γή τά κλωνάρια τους, έτσι καί οι πιστοί δούλοι τού Θεού, όσο αποκτούν τίς ευεργεσίες καί δωρεές Του, τόσο ταπεινώνονται, γνωρίζοντας πώς αυτό είναι τό χρέος τους, αφού o Κύριος είπε: «Όταν κάνετε όλα όσα σάς προστάξει ο Θεός, νά λέτε: «Εμαστε ανάξιοι δούλοι κάναμε αυτό πού oφείλαμε νά κάνουμε».» (Λουκ. 17,10).

Άν η θεία μεγαλοσύνη ταπεινώθηκε τόσο, «μέχρι θανάτου» (Φιλ. 2,8) πώς τολμάει νά υψηλοφρονεί η ανθρώπινη αδυναμία; Ο Άβελ μάς δίδαξε τήν αθωότητα ο Ενώχ τήν καθαρότητα ο Νώε τήν μεγαλοψυχία καί τήν ελπίδα ο Αβραάμ τήν υπακοή καί τή φιλοξενία ο Ιακώβ τή μακροθυμία ο Ιωσήφ τήν αγνεία ο Μωϋσής τήν πραότητα ο Ιώβ τήν υπομονή ο Δαβίδ τήν αγάπη στούς εχθρούς ο Ηλίας τόν ένθεον ζήλον καί ο Υιός τού Θεού τήν ταπείνωση «Διδαχθείτε από τό δικό μου παράδειγμα, γιατί είμαι πράος καί ταπεινός στήν καρδία, καί οι ψυχές σας θά βρούν ανάπαυση» (Ματθ. 11,29). Όλες τίς αρετές μάς τίς διδάσκει ο Κύριος, σ’ αυτήν όμως μάς παρακινεί περισσότερο, γιατί είναι τό δοχείο, τό θησαυροφυλάκιο τών άλλων αρετών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου